Wszyscy znamy możliwości które oferuje wirtualny świat powstający na ekranie naszych monitorów, głównie wtedy kiedy przeglądamy bogate we flaszowe animacje galerie produktów popularnych marek, czy to odzieży, czy samochodów lub choćby telefonów komórkowych. Cała ta interaktywność tworzona jest tylko po to aby na chwilę dłużej zatrzymać nas przy promowanym produkcie i z całą pewnością przynosi ona zamierzony skutek. Co jednak stałoby się gdyby ten komputerowy obraz który znamy z codzienności połączyć z realnym światem, tym z drugiej strony szyby monitora?  Niemożliwe? Już tak, właśnie wtedy nazwalibyśmy to połączenie rozszerzoną rzeczywistością.

Skąd się to wszystko wzięło

W tworzenie elementów flaszowych na potrzeby Internetu są zamieszane dwie grupy osób. Developerzy i designerzy / animatorzy, czyli programiści i graficy – pierwsza grupa przez długi czas nie miała odpowiednich narzędzi do budowania skomplikowanych aplikacji biznesowych działających po stronie przeglądarki – musieli do tego wykorzystywać możliwości języków takich jak Java czy PHP – działających po stronie serwera. Wynikało to z tego, że actionscript ( język programowania flasha) był językiem bardzo niedojrzałym i mało wydajnym. Dopiero stosunkowo niedawno – w 2006 roku pojawiła się jego 3 wersja już w bardzo dojrzałej programistycznie formie. Także komponenty interfejsu użytkownika we flashu były ciężkie w wykorzystaniu i posiadały dużo ograniczeń. W mniej więcej tym samym czasie nastąpiło połączenie firmy Macromedia – twórcy flasha – z Adobe Systems.

Kiedy w 1996 roku zacząłem pisać pracę magisterską o zarządzaniu marką w Internecie, nie spodziewałem się, jakie konsekwencje będzie miało to, o czym piszę. A pisałem o dwukierunkowej komunikacji, o marketingu zindywidualizowanym na skalę masową, o angażowaniu użytkownika w dialog z marką. Pisałem o rewolucji, która miała nadejść. Chciałem w niej uczestniczyć.
Na fali tej ekscytacji powstało Internet Designers.

Dużo czasu upłynęło od tamtych chwil – rewolucja jest faktem.